دوشنبه 26 تیر 1396 / 06:27|کد خبر : 1591|گروه : اجتماعی

یاد داشت به قلم محمد نادری یکی از فرهنگیان شهرستان دهگلان :

والدین چگونه انگيزه ی تحصيلی و خلاقیت فرزندشان را از بین می برند؟!

والدین چگونه انگيزه ی تحصيلی و خلاقیت فرزندشان را از بین می برند؟!

یکی از آفات ندادن مسئولیت به کودک و نوجوان مرگ خلاقیت در آنان است.

 

به گزارش خبرنگار دهگلان شیدا، بسياری از والدينی كه به خاطر درس نخواندن يا بی انگيزگی فرزندشان به مدرسه فراخوانده می شوند(فارغ از اینکه از کدام طبقه ی اجتماعی يا اقتصادی كه باشند)، بلافاصله در دفاع از عملكرد خود می گويند ما تمام توان مان را گذاشته ايم تا فرزندمان در زندگی خود هيچ كمبودی را احساس نكند! ما حاضریم خودمان در تنگنا باشیم ولی او در رفاه باشد! سپس به رو به فرزندشان كرده و می گويند بگو چه چيزی كم داری که درس نمی خوانی؟! اتاق اختصاصی، كامپيوتر، دوچرخه و
...

حال بايد پرسيد واقعا آن دانش آموز چه چيزی كم دارد؟!


واقعيت اين است كه هر انسان در هر سنی که باشد، برای آموختن نياز به انگيزه دارد، يعنی بايد بداند آنچه كه می خواهد رنج ياد گرفتنش را به جان بخرد، برای كدام بخش از زندگی اش كاربرد دارد؟ حال، دانش آموزی كه در رفاهی مصنوعی زندگی می كند و از جريان واقعی زندگی دور نگه داشته شده، چگونه می تواند احساس کند مطالب درسی برای زندگی اش مورد نیاز است؟! همانطور که کار سخت و اجباری برای کودکان و نوجوانان مخرب است، رفاه بیش از حد، دور نگه داشتن آنها از جریان واقعی زندگی و مسئولیت پذیر بار نیاوردن آنها نیز مخرب است، بنابراین می توان گفت سپردن مسئوليت های سبك، خوشایند و قابل انجام به فرزندان و کمک گرفتن از آنها در امورات روزمره می تواند مفاهيم مطرح شده در كتاب های درسی را براي آن ها دارای مفهوم و كاربرد کرده و انگیزه ی یادگیری آنها را افزایش دهد. 

 

يكي ديگر از آفاتِ ندادن مسئوليت به کودکان و نوجوانان، مرگ خلاقيت در آنهاست! همانطور که می دانیم نگاه کودکان و نوجوانان به جهان، نگاهی نو است، چشم و ذهن آنها به هيچ چيزی عادت نكرده، و از هيچ چيزی بدون كنجكاوی و پرسش نمی گذرد! به همين دليل آنها می توانند براي مشكلاتی كه ما وجودشان را پذيرفته ايم راه حل های جديدی ارايه دهند و يا حتی به فكر يافتن راه حل برای انجام اموراتی بيافتند كه ما هنوز برای انجامِ بهتر آنها احساس نياز نمی كنيم! حال وقتی ما فرزندمان را در هيچ يك از امورات عادی زندگي سهيم نکرده و هیچ مسئولیتی را به او نمی سپاریم، در واقع جهان را از نگاه نو و خلاق او محروم كرده و ذهنش را از احساس نياز و كنجكاوی بی نياز می كنيم!

کمی تجربه!


اكثر دانش آموزانی كه با طرح های خلاقانه به پژوهش سرای دانش آموزی مراجعه می كنند منشا ايده خود را از مسئوليت هایی گرفته اند كه والدين شان به آنها سپرده اند، به عنوان مثال محمد دانش آموزی دبیرستانی است كه تابستان گذشته در کاشت خیار همکاری کرده بود، به همين دليل به فكر اختراع دستگاه كاشت بذر صيفي جات افتاد و امسال توانست ايده ی اختراعش را عملی كند و يا دانش آموز دیگری كه طرحی را برای باز کردن لوله های یخ زده آب ارایه داده بود، درباره ی منشاه پیدایش ایده اش می گوید:"پدرم مرغداری دارد، او در فصل زمستان با مشکل یخ زدن لوله های آب مرغداری روبرو است، بعد از اینکه بارها به پدرم در باز کردن یخ لوله ها کمک کردم به فکر اختراع این دستگاه افتادم!


فارغ از اینکه این طرح ها عملی شوند یا خیر، باید گفت والدینی که به فرزندان خود مسئولیت های متناسب و سبک می دهند، با بر انگیخته کردن احساس نیاز در آنها، ذهن شان را به تفکر وا داشته و زمینه ی بروز خلاقیت را در آنها فراهم می کنند.

 

در پایان و علاوه بر آنچه گفته شد، بد نیست بدانیم که تجربه نشان می دهد فراهم کردن رفاه مصنوعی برای فرزندان و عدم توجه به آموزش مسئولیت پذیری به آنها، باعث می شود تا فرزندان در سنین جوانی سطح اقتصادی خانواده ی خود را نپذیرفته و با مطرح کردن توقعات مادی بالا سربار خانواده شوند!

 انتهای پیام/



برچسب ها :

انگیزه تحصیلی دانش آموزانمرگ خلاقیتمسئولیت پذیری

نظرات کاربران :

اولین نفری باشید که در مورد این مطلب نظر می دهید!

دیدگاه های ارسالی شما، پس از تایید توسط مدیریت در وب سایت منتشر خواهد شد.
پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.

نام *
 

کد امنیتی
 
   
Dehgolansheyda Telegran Channel

ADS In Website

::. آخرین اخبار .::
::. پربازدیدترین های یک ماه اخیر .::